കഥ എന്ന ലേബല്‍ ഉള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ
കഥ എന്ന ലേബല്‍ ഉള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ

2012 ഫെബ്രു 14

ഒരു ഭ്രാന്തനും അവന്‍റെ സ്വപ്നവും

     കോളേജില്‍ ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചിരുന്ന ഒരുവനാണ് ഇതിലെ നായകന്‍.എന്‍റെ സുഹൃത്ത്-തല്‍ക്കാലം പേര് പറയുന്നില്ല-പകരം ഇവിടെ ഞാന്‍ അവനെ വിളിക്കുന്നത് 'ഭ്രാന്തന്‍' എന്നാണ്.അവനെ ഇവിടെ പറയാന്‍ പോകുന്ന സംഭവത്തോട് ബന്ധപ്പെടുത്തി വിളിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ഒരു പേരുതന്നെയാണത് എന്നു തോന്നുന്നു.
സുഹൃത്തേ,ക്ഷമിക്കുക.കഥയിലേക്ക്,കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം.

     ഒരു പാരലല്‍ കോളേജിലാണ് ഞങ്ങളുടെ പഠനം.സ്പെഷ്യല്‍ ക്ലാസ്സുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ദിവസം ഞാനും അവനും അല്പം നേരത്തെ വരാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.അവനു കുറെയേറെ സംശയങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.അതെല്ലാം തീര്‍ക്കാന്‍ അവന്‍ എന്‍റെ  സഹായം തേടി;ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചു.അതുകൊണ്ടാണ്,ഞങ്ങള്‍ അന്ന് വളരെ നേരത്തെ ക്ലാസ്സില്‍ കയറിയത്.

     കുറച്ചുനേരം പുസ്തകത്താളുകള്‍ മറിച്ചുനോക്കിയതിനുശേഷം അവന്‍ സംശയങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു തുടങ്ങി.അറിയാവുന്നതിന്‍റെയൊക്കെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ പരിഹരിച്ചു.മറ്റുള്ളതിന്‍റെ കാര്യത്തിനായി ഞാന്‍ പുസ്തകം നോക്കി.പെട്ടെന്നുകിട്ടിയതൊക്കെ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.എല്ലാം അവന്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു;എന്നാല്‍ എന്തെങ്കിലും കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടോ എന്ന കാര്യം സംശയമായിരുന്നു.അവന്‍റെ ശ്രദ്ധ,ചിന്ത മറ്റെങ്ങോ  ആയിരുന്നു. ഞാന്‍ കാര്യം ചോദിച്ചു.ആദ്യമൊക്കെ ഒഴിഞ്ഞു മാറിയെങ്കിലും ഒടുവില്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞു-ആ സ്വപ്നത്തിനെപ്പറ്റി,അവന്‍റെ മോഹത്തിനെപ്പറ്റി ഞാനറിഞ്ഞു.

     അവന് ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ ഇഷ്ടമാണ്.അവളെപ്പറ്റിയുള്ള ചിന്തയിലായിരുന്നു അവന്‍.ആളെപ്പറ്റി ഞാന്‍ ചോദിച്ചെങ്കിലും വ്യക്തമായ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.പകരം,ഒരു ക്ലൂ തന്നു.
"ഒരു ടിവി പരിപാടിയുടെ അവതാരകയാണവള്‍."

     ഞാനാലോചിച്ചു.അവനു പ്രേമം തോന്നണമെങ്കില്‍ സാമാന്യം നല്ല ഭംഗി വേണം.അവതാരകയെന്നു പറയുമ്പോള്‍,നല്ല രീതിയിലുള്ള സംസാരമായിരിക്കും,മിക്കവാറും.നന്നായി പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖമാകാനാണ് സാധ്യത.അധികം ഫാഷന്‍ നിറഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളാവാന്‍ വഴിയില്ല.അങ്ങനെ,പൊതുവെ പറഞ്ഞാല്‍,നല്ല നാടന്‍ പെണ്‍കുട്ടി...അങ്ങനെ ഒരാളാകും ആ പെണ്‍കുട്ടി.പക്ഷെ...ആര്???
     പഠിക്കാന്‍ വന്നതല്ലെ!ഞാന്‍ അവനൊരു വര്‍ക്ക് കൊടുത്തിട്ട് അവന്‍റെ കാമുകിയെ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമം തുടങ്ങി.എന്നിലെ അന്വേഷകന്‍ ഉണര്‍ന്നു.ജീവിതത്തിന്‍റെ ഒരു ഘട്ടത്തില്‍(ഇപ്പോള്‍,കുറെ കഴിഞ്ഞുവെന്നല്ല)തോന്നിയ മോഹമാണ് ഒരു കുറ്റാന്വേഷകനാവുക എന്നത്.അന്നേരങ്ങളില്‍,സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത്,ടിവിയില്‍ വരുന്ന കുറ്റാന്വേഷണ പരിപാടികള്‍,ചലച്ചിത്രങ്ങള്‍,അത്തരം പുസ്തകങ്ങള്‍-എല്ലാം എനിക്ക് ഹരമായിരുന്നു(ഇന്നും അങ്ങനെ തന്നെ).വലിയ അന്വേഷണ ബുദ്ധിയൊന്നുമില്ലെങ്കിലും,നിസ്സാരം ചിലത്,ചിന്തിച്ച്,ഊഹിച്ച് കാര്യം കണ്ടെത്താന്‍ എന്നെക്കൊണ്ടാവും എന്ന വിശ്വാസം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.

     ചിന്തിച്ചു...പല ചാനലുകളിലെക്കും അന്വേഷിച്ചുചെന്നു.ഓരോ പരിപാടിയിലും അന്വേഷിച്ചു.ചിലതില്‍ കൂടുതല്‍ അന്വേഷണം നടത്തി.അങ്ങനെ,ഒടുവില്‍,എന്‍റെ ഉത്തരം തയ്യാറായി....ഞാന്‍ അവനോട് ചോദിച്ചു:
"_______-അവളല്ലേ?_______ചാനലിലെ...?"

അല്പം ചമ്മലോടെ,അവന്‍ എന്നോടു ചോദിച്ചു: 
"നിനക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലായി?"

"തോന്നി...പറഞ്ഞു.അത്രമാത്രം."

"എങ്ങനെ?ചേര്‍ച്ചയുണ്ടോ?...എനിക്കത്രക്കിഷ്ടാ അവളെ..."

"ഉം...കൊള്ളാം..."
-പതിയെ, അവനെ പഠിത്തത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാന്‍ നോക്കി.പക്ഷെ...

"എടാ...ഞാന്‍ ഇന്നലെ...അല്ല,ഇക്കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച വെളുപ്പാന്‍ കാലത്ത്,ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു."

-രക്ഷയില്ല...എന്നാലും ഞാന്‍ പറഞ്ഞു:
"എന്തു സ്വപ്നം?പറ...കേള്‍ക്കട്ടെ."

-അവനു ഉത്സാഹം കൂടി...അവന്‍ പറയാന്‍ തുടങ്ങി...

"സ്വപ്നത്തിലെ കേന്ദ്രകഥാപാത്രം അവളാണ്...ഒരു ദിവസം,അവളും അമ്മയും അച്ഛനും സഹോദരനും എന്‍റെ വീട്ടിലെത്തി.അവളുടെ അച്ഛനും എന്‍റെ അച്ഛനും ഒന്നിച്ച് ജോലി ചെയ്തിരുന്നുവത്രെ... എനിക്ക് അവളെ നേരില്‍ കണ്ടതിന്‍റെ സന്തോഷമായിരുന്നു.ഒന്നും വിശ്വസിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല...!വലിയവര്‍ തമ്മിലുള്ള സംസാരം മുറുകിയപ്പോള്‍ ഞാനും അവളും അവിടെനിന്നും മാറിനിന്നു സംസാരിച്ചു...ഇടയ്ക്ക് സഹോദരന്‍ വന്നു.ഞങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ ഞങ്ങളില്‍ത്തന്നെ ആയിരുന്നു,കൂടുതലും...ഞങ്ങളുടെ വര്‍ത്തമാനത്തിന് ശല്യമാകുന്നില്ല എന്നും പറഞ്ഞ് പുള്ളി തിരിച്ചുപോയി.കുറെയേറെ സംസാരിച്ചു;ഇത്തിരിനേരംകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ നല്ല കൂട്ടായി...എനിക്ക് അവളെ ഇഷ്ടമാണെന്ന കാര്യം പറയാന്‍ തുടങ്ങീതാണ്...പക്ഷെ...!"

"പക്ഷെ...!എന്തേ നിര്‍ത്തീത്‌?"

"കഴിഞ്ഞു.അത്രയായപ്പോഴെക്ക് ഞാനെഴുന്നേറ്റു.സമയം നോക്കി.നാലുമണി കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ.സ്വപ്നത്തിന്‍റെ ബാക്കി കാണാന്‍പറ്റും എന്നോര്‍ത്ത് വീണ്ടും കിടന്നു...കണ്ടില്ല."

"വെളുപ്പാന്‍ കാലത്തല്ലേ....ചിലപ്പൊ നടക്കും."
-ഞാന്‍,വെറുതെ,തമാശ മട്ടില്‍ പറഞ്ഞു.

"എടാ...അതുമാത്രമല്ല.ഞാന്‍ സ്വപ്നം കണ്ട ആ ഞായറാഴ്ച, അന്നത്തെ പത്രത്തില്‍ അവളുടെ പടം കണ്ടു.അവള്‍ ആദ്യമായി അഭിനയിക്കുന്ന ഒരു ചിത്രത്തിന്‍റെ വാര്‍ത്തയായിരുന്നു അത്.പടം റിലീസാവാറായെന്നോ മറ്റോ...എന്തോ,ഒരു ചേര്‍ച്ച തോന്നി എനിക്ക്...എല്ലാം ഒത്തുവരുമെന്നൊരു തോന്നല്‍...അവളെ എനിക്ക് കിട്ടുമെന്നുതന്നെ തോന്നുന്നു...."

"ഉം...എല്ലാം ശരിയാകട്ടെ..."

-ഇനിയും ഈ കാര്യത്തില്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധ കൊടുത്താല്‍ പ്ലാന്‍ ചെയ്തതു മൊത്തം പൊളിയും.അവന്‍ ആദ്യം പറഞ്ഞ ചില സംശയങ്ങള്‍ കൂടി തീര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.പക്ഷെ വീണ്ടും....

"എടാ...എനിക്കെന്തോ...!മോഹം പോലെ,സ്വപ്നം പോലെ നടന്നാല്‍..."

-കൂടുതല്‍ പറയാന്‍ ഇടകൊടുക്കാതെ ഞാന്‍ ഇടയ്ക്ക് കയറി:
"ഒന്നു നിര്‍ത്തടാ...ഭ്രാന്ത്!എവിടെയെങ്ങാണ്ട് കഴിയണ ഒരുത്തി,നിന്നെ പ്രേമിക്കാന്‍....!കല്യാണം കഴിക്കാന്‍...!ദേ,വേറാരും കേള്‍ക്കണ്ട;വെറുതെ അവരെക്കൊണ്ട് ഓരോന്ന് വിളിപ്പിക്കണ്ട..."

     അവന്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല...പുസ്തകത്തില്‍ത്തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു...വല്ലതും മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടോ എന്നറിയില്ല.
കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് മറ്റു കുട്ടികള്‍ എത്തിത്തുടങ്ങി...അധ്യാപകനും വന്നു.'ആരോടും പറയരുതേ...' എന്നാ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ അവന്‍ ആംഗ്യം കാട്ടി.ഞാന്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി,സമ്മതഭാവത്തില്‍.

     ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തി.ടിവി വച്ചപ്പോള്‍ എന്‍റെ ഭ്രാന്തന്‍ സുഹൃത്തിന്‍റെ സ്വപ്നകാമുകിയെ കണ്ടു.
'അവന്‍റെ സ്വപ്നം സഫലമായിക്കൂടാ എന്നുണ്ടോ?!'
-എനിക്ക് തോന്നി.

     എല്ലാത്തിലും ഒരു ചേര്‍ച്ച കാണുന്നുണ്ട്-അവന്‍റെ ചിന്തകളില്‍,സ്വപ്നത്തില്‍,അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളില്‍-എല്ലാത്തിലും ഒരു ചേര്‍ച്ച കാണുന്നുണ്ട്. ഒരുപക്ഷെ,എല്ലാം നേരെയായാല്‍!സ്വപ്നം കണ്ടത് വെളുപ്പാന്‍ കാലത്ത്...വെളുപ്പാന്‍കാലത്തു കാണുന്ന സ്വപ്നം ഫലിക്കുമെന്ന് എല്ലായിടത്തും പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുണ്ട്...അന്നേദിവസം തന്നെ പത്രത്തില്‍ അവളുടെ പടം...എന്തോ!എല്ലാം ഒത്തുവരും എന്നൊരു തോന്നല്‍...നടക്കട്ടെ...പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാം.

ഞാന്‍ മനസ്സാല്‍ പശ്ചാത്തപിക്കുന്നു.അവന്‍റെ ചിന്തയെ 'ഭ്രാന്ത്'എന്നു വിളിച്ചതിന്...അവനെ 'ഭ്രാന്തന്‍' എന്ന്,മനസ്സുകൊണ്ടാണെങ്കിലും   വിളിച്ചതിന്;വിചാരിച്ചതിന്...
എങ്കിലും അവന്‍റെ സ്വപ്നത്തെയും അവനെയും ചേര്‍ത്ത്,  എഴുതുമ്പോള്‍,ഞാന്‍ പേരിടുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്...
'ഒരു ഭ്രാന്തനും അവന്‍റെ സ്വപ്നവും.'         

(ഇത് സത്യത്തില്‍ ഒരു ഭാവനാ സൃഷ്ടി മാത്രമല്ല.ഏതാണ്ടെല്ലാ കാര്യങ്ങളും നടന്നത് തന്നെയാണ്.ആ സ്വപ്നവും പത്രത്തിലെ കാര്യവും സ്പെഷ്യല്‍ ക്ലാസ്സും എല്ലാം ശരിയായ കാര്യങ്ങള്‍ ആണ്...  ഇത് ഞാന്‍ എഴുതുന്നത് ഞാന്‍ ബി.കോം പഠിക്കുമ്പോള്‍ ആണ്.)          
  

   
                            

2011 ഒക്ടോ 29

ഇനിയും കഥ തുടരും

   അവിടെ ഇരുട്ടായിരുന്നു.
   പിന്നീട് അരണ്ട വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു.പതിയെ പതിയെ അത് അവിടെങ്ങും വ്യാപിച്ചു;കൂടുതല്‍ തെളിയുകയും ചെയ്തു.അപ്പോള്‍ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവരെല്ലാരും തയ്യാറാകാന്‍ തുടങ്ങി.അവര്‍ ആ കോട്ടവാതിലിനടുത്തേക്ക് തിരക്കിട്ട് നീങ്ങി.
   എണ്ണാന്‍ പറ്റാത്തത്ര ആള്‍ക്കാര്‍...കൂട്ടത്തില്‍ ഞാനുമുണ്ടായിരുന്നു.
   വാതില്‍ തുറന്നു...അകത്തു നിന്നും ഒരാള്‍-ഒരു രൂപം- വാതില്‍ക്കല്‍ വന്നുനിന്നു.അയാള്‍ കുറെപ്പേരുടെ  പേരു വിളിച്ചു.ആ പേരുകാര്‍ എല്ലാവരും വാതില്‍ കടന്ന് അകത്തേക്ക് പോയി.പേരുകളൊന്നും വ്യക്തമായി ഓര്‍മ്മയില്ല.എന്നാലും ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്-അതില്‍ എന്‍റെ പരിചയക്കാരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
   പേരു വിളിക്കപ്പെട്ടവര്‍ അകത്തേക്കു പോയപ്പോള്‍ ഞാനടക്കമുള്ള മറ്റുള്ളവര്‍ പുറത്തുതന്നെ നിന്നു.പേരു വിളിക്കാതെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശനമില്ല!ഇനിയും കാത്തിരിക്കണം...കാത്തിരുന്നല്ലേ പറ്റൂ...ആവശ്യക്കാര്‍ നമ്മളായിപ്പോയില്ലേ!എങ്കിലും ഞങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ അവിടവിടെയായി തിരഞ്ഞുനടന്നു-വേറെ വാതിലെങ്ങാനും ഉണ്ടെങ്കിലോ?
   നാളുകള്‍ കുറെയായി ഈ കാത്തുനില്‍പ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട്...
   അതിനുമുന്‍പ് യാത്രയായിരുന്നു-യാത്ര എന്നതിനേക്കാള്‍ ചേരുക അലച്ചില്‍ എന്നതാകും!വേഗത കൂടിയും കൂട്ടിയും കുറഞ്ഞും കുറച്ചും ഞങ്ങളെല്ലാവരും ആ അലച്ചിലില്‍ പങ്കുചേര്‍ന്നു;വഴികള്‍ പലതാണെങ്കിലും...ഒടുവില്‍ ഇവിടെയെത്തി...കാത്തിരിപ്പ് തുടങ്ങി.
   എന്നും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കും-
   'ഇന്ന് എന്‍റെ പേരു വിളിക്കണേ...'
   ദൈവം എന്‍റെ പ്രാര്‍ത്ഥന കേട്ടു;എന്‍റെ പേരുവിളിക്കുകയും ചെയ്തു-പലവട്ടം.പക്ഷെ ആ പേരിന്‍റെയൊക്കെ ഉടമസ്ഥര്‍ വേറെ ചിലരായിരുന്നു.
   ദൈവത്തിന്‍റെ സൂത്രം മനസ്സിലാക്കിയ ഞാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥന മാറ്റി-
   'ഇന്ന് എന്നെ അകത്തേക്ക് വിളിക്കണേ...'
   -എന്താണാവോ...ഇതുവരെ ആ പ്രാര്‍ത്ഥന ദൈവം ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ല...
   അകത്തേക്ക് പോയവര്‍ക്ക് അവിടെ സുഖമുള്ള ജോലിയാണോ എന്നറിയില്ല;എങ്കിലും അവര്‍ക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ട്.കാരണം അവര്‍ക്കൊന്നും ഇനി ഇവിടത്തെ കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ അറിയേണ്ടി വരില്ലല്ലോ!
   അവരുടെ ഭാഗ്യത്തെ  ഓര്‍ത്തുകൊണ്ട്,അതിലുപരി,ഇവിടത്തെ ദൌര്‍ഭാഗ്യത്തെ ശപിച്ചുകൊണ്ട്,അസുഖകരമായ ആ അവസ്ഥയില്‍ ഞങ്ങള്‍ കുറെപേര്‍...ഇനി എത്രനാള്‍ വേണ്ടിവരുമാവോ!  
   സഹിക്കാന്‍ പറ്റാത്തതും എന്നാല്‍ സഹിക്കേണ്ടി വരുന്നതുമായ കാര്യങ്ങള്‍ പലതാണ്.ഒന്നും വ്യക്തമായി പറയാനറിയില്ല;പലതും ഓര്‍മ്മയിലുമില്ല... 
   എന്നാലും ചിലതൊക്കെ പറയാം.
   -ഇവിടെ നില്‍ക്കേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ ആദ്യം നില്‍ക്കേണ്ടി വരിക ഒരുപക്ഷെ കൂര്‍ത്ത മുള്ളിന്‍മേലാകും;അല്ലെങ്കില്‍ മൃദുലമായ പരവതാനിമേലാകും.... ഏതിലായാലും ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്താകും നിലവും നില്‍പ്പും മാറുക....മുള്ള് പരവതാനിയാകും പരവതാനി മുള്ളാകും.
   -ചിലപ്പോള്‍ അവിടാകെ ചൂടാകും;ചിലപ്പോള്‍ തണുപ്പും...മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ കഠിനമായ ചൂടും കഠിനമായ തണുപ്പും ഒന്നിച്ചുതോന്നും...ഇടയ്ക്ക് കാറ്റടിക്കും-നല്ല ഇളംകാറ്റ്...അതിനെ ആസ്വദിക്കുന്ന നേരത്താകും കൊടുങ്കാറ്റിന്‍റെ വരവ്...പൊടിയുയര്‍ന്ന് ഒന്നും കാണാതെയാകും...
   ഇനിയുമുണ്ട് പലതും...എല്ലാം മാറ്റങ്ങളുടെ കഥകള്‍...നമ്മളറിയാതെ പെട്ടെന്നുപെട്ടെന്നാകും എല്ലാം മാറിമറയുക...
   അവിടെ കൂടെയുള്ള ആള്‍ക്കാരോ!
   ആദ്യമൊക്കെ അവര്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയെന്നു വരില്ല...എന്തിന്,ഒന്നു നോക്കുക പോലുമില്ല...!ഇടയ്ക്കെപ്പൊഴോ കൊച്ചു വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ തുടങ്ങും...അതില്‍ പലപ്പോഴും ചിരി ഉയരും...ചിരിച്ചുചിരിച്ച് പിന്നെയത് കരച്ചിലാകും... പതിയെപ്പതിയെയത് തര്‍ക്കത്തിലെത്തും...തര്‍ക്കംമൂത്ത് വമ്പന്‍ വഴക്കുകളിലെത്തും...പിന്നീടുള്ള ഏതോ നിമിഷത്തില്‍ ഒക്കെ സാധാരണ മട്ടിലാകും...
   മുന്നിലും പിന്നിലും ചുറ്റിലും നില്‍ക്കുന്നവരുടെ ചവിട്ടും തൊഴിയും പിടിയും വലിയും പലപ്പോഴും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കും...എങ്കിലും നമ്മുടെ നില്‍പ്പ് മാറാതിരിക്കാന്‍ എല്ലാം സഹിക്കേണ്ടി വരും...കാത്തിരിപ്പിനിടയിലെ ഒരു തമാശയായി മാത്രം എല്ലാത്തിനെയും കണക്കാക്കേണ്ടി വരും... 
   വേറെ എന്തെങ്കിലും പണിയുള്ളപ്പോഴാകും അവിടേക്കുള്ള അപേക്ഷ അയക്കേണ്ടി വരിക...നമ്മുടെ ഭാഗ്യം പോലിരിക്കും വിളിക്കുന്നതും വിളിക്കാതിരിക്കുന്നതും!
   പലരും വാതില്‍ക്കല്‍വരെ വന്നിട്ട് കുറെനേരം നിന്നിട്ട് മടങ്ങിപ്പോകും.ചിലര്‍ അവിടെത്തന്നെ വിശ്രമിക്കാന്‍ തുടങ്ങും.ഇരുന്നും കിടന്നും നടന്നുമൊക്കെ അവര്‍ ക്ഷീണം മാറ്റും.ചിലര്‍ പിന്നെയും നില്‍ക്കും.കൂടുതല്‍ പേരും മടങ്ങിപ്പോകാറാണു പതിവ്...         
   ഇടയ്ക്ക് ചില അപ്രതീക്ഷിത സംഭവങ്ങള്‍...!!!
   -വൈകിയെത്തുന്ന പലര്‍ക്കും നേരത്തെത്തന്നെ അകത്തേക്ക് കയറാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നു...അതിനുള്ള പ്രത്യേക അനുവാദം അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു.
   -അവസരം കാത്തുനില്‍ക്കുന്നവരെ പറ്റിച്ച് ചിലര്‍ അകത്തു കടന്നുകൂടാറുണ്ട്. അത് പലപ്പോഴും ആരും അറിയാതെയാകും;അറിഞ്ഞുമാകാം!
   -അകത്തേക്കു കയറിപ്പോയവരില്‍ ചിലരെ പുറത്താക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.അങ്ങനെയുള്ളവര്‍ ചിലപ്പോള്‍ വീണ്ടും കാത്തു നില്‍ക്കും;അല്ലെങ്കില്‍ തിരിച്ചു പോകും.  
   കഴിഞ്ഞ കുറെയേറെ നാളുകളായി ഇതെല്ലാം നടന്നുവരികയാണ്...വരുന്ന നാളുകളിലും നടക്കുക ഇതൊക്കെത്തന്നെ ആയിരിക്കും...എന്നാലും ഒരു പ്രതീക്ഷ...!
   പിന്നെയും പഴയതുപോലെ...അടുത്ത തവണയും ഞാനില്ല...
   എന്‍റെ പേരു വിളിക്കാതെ...അല്ല...എന്നെ വിളിക്കാതെ...!!!
   കാലം നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു...
   പരിചയക്കാര്‍ പലരും അകത്തേക്കു കയറിപ്പോയത് ഞാന്‍ കണ്ടു...എന്‍റെ ബന്ധുക്കള്‍,സുഹൃത്തുക്കള്‍,മറ്റു പരിചയക്കാര്‍-അങ്ങനെ പലരുമുണ്ടായിരുന്നു...ചുരുക്കം ചിലരെ പുറത്താക്കിയിട്ടുമുണ്ട്...
   അകത്തെ ജോലിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്തവരെപ്പോലും പലപ്പോഴും അകത്തേക്ക് വിളിച്ചിരുന്നു.എന്നിട്ടും താല്പര്യത്തോടെ നില്‍ക്കുന്ന എനിക്കുവേണ്ടി വാതില്‍ തുറക്കാത്തത്തിന്‍റെ കാരണം എനിക്കു മനസ്സിലാകുന്നില്ല.
   സമയമാകാഞ്ഞിട്ടാണോ?
   യോഗ്യതയില്ലാഞ്ഞിട്ടാണോ?
   അപേക്ഷയില്‍  തെറ്റുകളുണ്ടോ?
   അറിയില്ല!
   ആവശ്യക്കാരെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടവര്‍ അതൊന്നും മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കുമ്പോള്‍ ,ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കുമ്പോള്‍...വിഷമമുണ്ട്...!നല്ല വിഷമമുണ്ട്...!
   എല്ലാ വിഷമങ്ങളും കഷ്ടപ്പാടുകളും സഹിച്ച് ആ ഒരു വിളിക്കായി, കൊതിച്ചുകൊതിച്ച് കാത്തിരിക്കുകയാണ്,കാത്തിരിപ്പ്‌ തുടരുകയാണ് ഞാന്‍.
   കാത്തുനിന്ന് മുഷിയുമ്പോഴും,ആവേശം മൂക്കുമ്പോഴും പലരും തങ്ങള്‍ക്കാവുന്ന വഴിയെ അകത്തുകേറാന്‍ നോക്കാറുണ്ട്...കുറേപ്പേര്‍ കേറീട്ടുണ്ട്...ചിലരെ തിരിച്ചിറക്കീട്ടുമുണ്ട്...
   അവരെപ്പോലെ ചെയ്യാന്‍ എനിക്കറിയാം...അതിനുള്ള വഴികളും അറിയാം...
   പക്ഷെ!
   ഞാന്‍ സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുകയാണ്.          
   കാരണം,
   ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍ എനിക്ക് തീരെ താല്പര്യമില്ല.ഞാനതിനെ എതിര്‍ക്കുന്നു; വെറുക്കുന്നു... മാത്രമല്ല,അതിനുവേണ്ടി കളയാന്‍ എന്‍റെ കയ്യില്‍ സമയവുമില്ല...
   എന്നാല്‍,
   കാത്തിരിക്കാന്‍ എന്‍റെ കയ്യില്‍ സമയം ധാരാളമുണ്ട്...ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കും.
എന്നെങ്കിലുമൊരുനാള്‍ അധികാരികള്‍ക്ക് എന്‍റെ അപേക്ഷയും സ്വീകരിച്ചല്ലേ പറ്റൂ...
   അതുവരെ കഥയിങ്ങനെ തുടരും...


2009 ഡിസം 15

കണ്ണട


കൃഷ്ണന്‍നായര്‍ സര്‍ക്കാരുദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു. എന്ത് ജോലിയും നല്ല ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ കൃത്യമായി ചെയ്തിരുന്നു. നേരായ വഴിയേ മാത്രം സമ്പാദ്യം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അല്പം കഷ്ടിയാണ്. ഇപ്പോള്‍ കക്ഷി വിരമിച്ചു; വീട്ടില്‍ സ്വസ്ഥം. ചെറിയ പറമ്പിലെ കൃഷിയും കുടുംബകാര്യങ്ങളും നോക്കി സമയം നീക്കുന്നു.
ആരോഗ്യം നന്നേ കുറവാണ് എന്നുതന്നെ പറയാം; പ്രത്യേകിച്ച് കണ്ണിനും കാലിനും...

എന്തുവായിക്കാനും വ്യക്തമായി കാണാനും കണ്ണട വേണം. ആ കണ്ണടയാണ് കൊണ്ടുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഭാര്യയ്ക്ക് നീരസം വരാതിരിക്ക്യോ...!
മക്കളുടെ കാര്യം പിന്നെ പറയണോ...! അവരങ്ങനെ... ഒരുത്തന്‍ കാര്യം കേട്ടപാടെ എടുത്തുചാടി... അച്ഛന് പണത്തിന്‍റെ വില എന്തെന്നറിയില്ലത്രേ! രണ്ടാമന്‍ ലാഘവത്തോടെയേ എടുത്തുള്ളു; കണ്ണടയ്ക്ക് നടക്കാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ. അതവിടെയെവിടെയെങ്കിലും കാണുമത്രേ!

എവിടെ കാണാന്‍? എല്ലാടത്തും നോക്കി, ഒന്നല്ല; പലവട്ടം. കണ്ടില്ല. കിടപ്പുമുറി,സ്വീകരണമുറി...അടുക്കള തൊട്ട് കക്കൂസ്സില്‍വരെ നോക്കി... കൊച്ചുകൊച്ചിടകള്‍ പോലും നോക്കി... ഒരിടത്തുമില്ല...
നന്നായോര്‍ത്തിട്ടും പറ്റുന്നില്ല... ഓര്‍ക്കാനാവുന്നില്ല... എവിടെയാണ് വച്ചത്?എവിടെയോ വച്ചതു തന്നെയാണ്... അല്ലാതെ പോകാനുള്ള വഴിയില്ല...

ചിന്തിക്കാന്‍ കാരണമുണ്ട്. അങ്ങനെ കളയാന്‍ തക്ക യാത്രയൊന്നും, കാര്യങ്ങളൊന്നും പുള്ളി ചെയ്തിട്ടില്ല. മറ്റാര്‍ക്കും കൊടുത്തിട്ടില്ല... അതൊക്കെ ഉറപ്പാണ്.
ഇനീപ്പൊ ചിന്തിച്ചിട്ടെന്തു കാര്യം!

പോയത്, എങ്ങിനെയാണെങ്കിലും,പോയി... പുതിയതൊന്ന് വളരെ അത്യാവശ്യം... മേടിക്കണം...കാശുണ്ട്...പക്ഷെ ഒരു യാത്ര...അതാണ്‌ വയ്യാത്തത്. ഭാര്യയെ പറഞ്ഞുവിട്ടാല്‍? ഏയ്‌...മാത്രമല്ല കണ്ണട പുള്ളിക്കാണല്ലോ...അതിന്‍റെ എന്തെങ്കിലും പരിശോധനയുണ്ടെങ്കില്‍...!തീരുമാനിച്ചു...അടുത്ത ദിവസം തന്നെ പോണം കണ്ണട വാങ്ങാന്‍...

അനാരോഗ്യത്തിന്‍റെ വിളിയുണ്ടായെങ്കിലും കക്ഷി നഗരത്തിലേക്ക് വണ്ടി കയറി. നഗരം അയാള്‍ക്ക് പുതിയതല്ലായിരുന്നെങ്കിലും, അന്ന് ഒരല്‍പം അസ്വാസ്ഥ്യം തോന്നി... വാഹനങ്ങളുടെ ചീറിപ്പായലും, പുകപടലങ്ങളും ഒച്ചപ്പാടും... നഗരത്തെ വിഴുങ്ങിയ തിരക്കിലൂടെ അയാള്‍ കണ്ണടക്കടയെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. കടയെത്തി... കടക്കാരനോട് കാര്യം പറഞ്ഞു.

കടക്കാരന്‍ നിര്‍ദേശിച്ചു;പറഞ്ഞു : 'കണ്ണട വാങ്ങും മുമ്പ് ഡോക്ടറെ കാണണം... എന്നിട്ട് ഡോക്ടര്‍ തരുന്ന കടലാസുമായി വന്നുവേണം കണ്ണട വാങ്ങാന്‍.'

അയാള്‍ ഡോക്ടറെ കാണാന്‍ ചെന്നു...കണ്ടു... ഡോക്ടര്‍ പരിശോധിച്ച് എന്തൊക്കെയോ കുറിച്ചു നല്‍കി. അയാള്‍ അതുമായി കണ്ണടക്കടയിലേക്ക് ചെന്നു. കടക്കാരന്‍ കുറിപ്പുനോക്കി കാര്യം മനസ്സിലാക്കി, രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞു വരാന്‍ പറഞ്ഞു. കാശിന്‍റെ കാര്യവും പറഞ്ഞ് ഒരു ചീട്ടും കൊടുത്തു. അതുംവാങ്ങി അഡ്വാന്‍സും കൊടുത്ത് കക്ഷി തിരിച്ചു പോന്നു.

പോരുംവഴി കക്ഷി ഒരൊറ്റ ദിവസം, ഇത്തിരി നിമിഷങ്ങള്‍, കൊണ്ട് വന്ന ചിലവുകളെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തു.

നാട്ടീന്ന് നഗരത്തിലേക്ക് ബസ്സുകൂലി, ഡോക്ടറെ കണ്ടതിന്‍റെ ചെലവ്, കണ്ണടക്കടേല് കൊടുത്ത അഡ്വാന്‍സ്...ബാക്കി പിന്നാലെ വരും, രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്...! ബസ്സുകൂലിയും കടയില്‍ കൊടുക്കാനുള്ളതുമൊക്കെയായി അന്നും നല്ല ചിലവു വരും; സാമാന്യം നല്ല നിലയില്‍ ധനനഷ്ടം വരുന്നുണ്ട്!

വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും അതുതന്നെയായിരുന്നു മനസ്സില്‍...ധനനഷ്ടം!

ഭാര്യ പറഞ്ഞു : 'ആ ആഴ്ച അങ്ങനെയാണ്...'

ടീവീല് ഒരു ജോത്സ്യന്‍ പറഞ്ഞതാണ്, പുള്ളീടെ നാളുകാര്‍ക്ക് ധനനഷ്ടം! അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ആദ്യം നീരസപ്പെട്ടുവെങ്കിലും,അതത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല... വരാനുള്ളത് വഴീല്‍ തങ്ങില്ലല്ലോ...
എന്നാലും അയാള്‍ക്ക്..!

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു... നഗരത്തിലേക്ക് വണ്ടികയറി...പഴയ ചാര്‍ജല്ല, കൂട്ടീട്ടുണ്ട്. കണ്ണടക്കടയിലെത്തി, കണ്ണട വാങ്ങി. കടക്കാരന്‍ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് പുതിയ കണ്ണട ഡോക്ടറെ കാട്ടി... നല്ലതാണെന്ന് പറഞ്ഞു,ഡോക്ടര്‍.

അതെ തീര്‍ച്ചയായും നല്ലതുതന്നെയാണ്; പക്ഷെ ഡോക്ടര്‍ക്കാണെന്നു മാത്രം... നോക്കിയതിനുള്ള കൂലി, പിന്നെ കണ്ണടക്കുള്ള കാശ്! കട സ്വന്തം തന്നെയാണല്ലോ; അങ്ങിനേം കാശ്...! അതെ, തീര്‍ച്ചയായും നല്ലതാണ്!

കക്ഷി വീട്ടാവശ്യങ്ങള്‍ക്കായുള്ള എന്തൊക്കെയോ വാങ്ങി, നാട്ടിലേക്ക് വണ്ടി കയറി...

അയാള്‍ക്ക് ചിലവായതിനെപ്പറ്റിയാണ് വേവലാതി. ജോത്സ്യന്‍മാരങ്ങനെ പലതും പറയും. ശരിയും കാണും തെറ്റും കാണും. പക്ഷെ പോയത് സ്വന്തം കയ്യീന്നാവുമ്പൊ എങ്ങനെയാശ്വസിക്കാന്‍ പറ്റും! സ്വന്തം കുറ്റം തന്നെയാകും...വിധി! അല്ലാതെന്തുചെയ്യാന്‍...പറയാന്‍...!!

ഒക്കെ, ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടാകുന്നതൊക്കെ, വിധി തന്നെ...
മക്കളുണ്ട് രണ്ടെണ്ണം...രണ്ടിനേം വളര്‍ത്തി, വലുതാക്കി. അതിന്‍റെയിത്തിരിപോലും നന്ദി അവര്‍ കാണിച്ചിട്ടില്ല. നന്ദിയല്ല,കടമയാണ് ചെയ്യാതിരിക്കുന്നത്.
എന്താവശ്യപ്പെട്ടാലും ഒരുത്തന് ഒക്കെ 'പിന്നെപ്പിന്നെ'! മറ്റവന്‍ 'അതിന്‍റെ ആവശ്യമില്ല' എന്ന് പറയും!

അതൊക്കെ അയാളുടെ സ്വകാര്യദുഃഖം... അതൊക്കെക്കൊണ്ട് അയാള്‍ക്ക് ജീവിക്കാതിരിക്കാന്‍ പറ്റുമോ? അത്തരം ദുഃഖങ്ങള്‍ മറക്കാനാകും, ഒരുപക്ഷെ, കൃഷിയും കാര്യങ്ങളുമായി നടക്കുന്നത്. പച്ചക്കറികളുണ്ട്, പഴങ്ങളുണ്ട്... മക്കളെപ്പോലെയാണ് ആള്‍ കൃഷിയെ നോക്കുന്നത്...

കഴിഞ്ഞ ദിവസം മേടിച്ച വളം കൊണ്ട് കക്ഷിയും ഭാര്യയും പറമ്പിലേക്കിറങ്ങി...ഓരോന്നിന്നും വേണ്ടുന്ന അളവില്‍ വളമിട്ടുവന്നു. പെട്ടെന്നായിരുന്നു...!!!

'അയ്യോ!' എന്ന് അല്‍പം ദയനീയസ്വരത്തില്‍ ഒരൊച്ച പൊങ്ങി!
കൃഷ്ണന്‍നായരുടേതായിരുന്നു...

ആദ്യമൊന്നു ഞെട്ടിയ ഭാര്യ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു; കാര്യം തിരക്കി.

കൃഷ്ണന്‍നായര്‍ കാട്ടിക്കൊടുത്തു...

അവിടെ, ഒരു വാഴക്കയ്യില്‍, ഇരിക്കാന്‍ മൂക്കും കാതും നോക്കി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു, കൃഷ്ണന്‍ നായരുടെ കാണാതായ കണ്ണട.

2009 മേയ് 18

കളിപ്പാട്ടം





 



പ്രായം എതാണ്ട് അഞ്ചോ ആറോ കാണും. വളരെയേറെ അവശനാണ്. അവന്‌ അച്ഛനാരെന്നറിയില്ല; അമ്മയാരെന്നറിയില്ല ; കൂടപ്പിറപ്പുകളോ മറ്റ് സ്വന്തക്കാരോ ആയിട്ട് ആരെങ്കിലുമുണ്ടോ എന്നും അറിയില്ല. അവന്‍റെ അച്ഛനും അമ്മയും എല്ലാം തെരുവായിരുന്നു.

അതെ!
അവരിലൊരാള്‍.
ആരില്‍?
തെരുവിന്‍റെ സന്തതികളില്‍ ഒരാള്‍.

അവന്‍റെ പെരെന്തെന്നറിയില്ല എനിക്ക്. അതുകൊണ്ടിവിടെ അവനെ 'തെരുവിന്‍റെ സന്തതി' എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

അമ്മയുടെ നെഞ്ചിന്‍റെ ചൂടവന്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കുമോ? മുലപ്പാലിന്‍റെ രുചി നുകര്‍ന്നിട്ടുണ്ടാവുമോ അവന്‍? എന്നെങ്കിലും അവര്‍ പാടിയ താരാട്ട് കേട്ട് അവന്‍ ഉറങ്ങിയിരിക്കുമോ? അച്ഛന്‍റെ സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ അവന്‍? ഉണ്ടാവില്ല. കാരണം അവനെ ആരോ ജനിപ്പിച്ച്, അവരാല്‍തന്നെയാകാം, ഉപേക്ഷിച്ചതാണ്. പിന്നെങ്ങിനെ ഈ അഞ്ചാറു വയസ്സ് വരെ...! മറ്റാരെങ്കിലും അവനെ രക്ഷിച്ചോ?
അതെ. അതുതന്നെ കാര്യം.

തെരുവിന്‍റെ ആ കൊച്ചനാഥബാലനെ, തെരുവിന്‍റെ തല മുതിര്‍ന്ന സന്തതികള്‍ രക്ഷിച്ചു. അവനോടുള്ള ഇഷ്ടം കൊണ്ടോ? ഇഷ്ടമുണ്ടാകാം! പക്ഷെ പ്രധാനമായും അതല്ല.
തെരുവിന്‍റെ തല മുതിര്‍ന്ന സന്തതികള്‍ക്ക്‌, 'അവനെ ആവശ്യം വരും' എന്നറിയാമായിരുന്നു. കാരണം അവന്‍റെ പ്രായത്തിലുള്ള മറ്റു കുട്ടികള്‍ ദിവസേന സമ്പാദിക്കുന്നത് അല്ലറ-ചില്ലറ പണമൊന്നുമല്ലായിരുന്നു എന്നതുതന്നെ.

അങ്ങനെ അവന്‍ അഞ്ചാം വയസ്സില്‍ ഭിക്ഷാടനം തുടങ്ങി. പലപലവീടുകള്‍ കയറിയിറങ്ങി. പലരുടെ, വീട്ടിലും പുറത്തും മുന്നിലും കൈനീട്ടി. ചിലര്‍ പണം നല്‍കി, ചിലര്‍ ഭക്ഷണം നല്‍കി. ചിലരോ പരിഹാസം നിറഞ്ഞ ചിരി മാത്രം നല്‍കി. ചിലരോ ആട്ടിപ്പായിച്ചു.

സ്നേഹമുള്ളവര്‍ സഹായം നല്‍കുന്നു.
സ്നേഹമില്ലാത്തവര്‍ അകറ്റിനിര്‍ത്തുന്നു.

എത്ര അവശനായാലും അവനൊരിക്കലും ജോലിയില്‍ മുടക്കം വരുത്താന്‍ തോന്നിയിട്ടില്ല. കാരണം, ഒരു നിശ്ചിതതുക നേടാതെ ചെന്നാല്‍ അനുഭവം കഠിനമാകും.ഭക്ഷണം കുറവാകും. അത് മിക്കവാറും പതിവാണ്. ചെറിയ കുട്ടികളെ തല മുതിര്‍ന്ന മക്കള്‍ നന്നായി മുതലാക്കും. അവര്‍ക്ക് കൃത്യമായി എണ്ണാന്‍ അറിയില്ലല്ലോ! അവനും അങ്ങിനെ തന്നെ. എല്ലാം സഹിച്ചുകഴിയുന്നു തെരുവിന്‍റെ സന്തതിയും അവനെപ്പോലുള്ള മറ്റു ചിലരും. അല്ലാതെന്തു ചെയ്യാന്‍?

തന്‍റെ തൊഴിലിനിടയില്‍ ഒരു ദിവസം അവന്‍ കയറിച്ചെന്നത്‌ സ്ഥലത്തെ ഒരു പ്രധാനിയുടെ വീട്ടില്‍. ഗേറ്റ് കടന്നുചെന്ന അവനെ വരവേറ്റത് അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന ചില കാഴ്ചകളാണ്. എന്തിനോ വേണ്ടി അവന്‍ കൊതിച്ചു. സ്വയമറിയാതെ അവന്‍ വീടിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

അവന്‍റെ മുഖത്ത് അത്രയേറെ അമ്പരപ്പുണ്ടാവാന്‍ കാരണം ചില കളിപ്പാട്ടങ്ങളാണ്. ആ വലിയ വീടിന്‍റെ വരാന്തയില്‍ ഒരു കുട്ടിയിരുന്നു കളിക്കുന്നു. പ്രായം തെരുവിന്‍റെ സന്തതിയേക്കാള്‍ കുറവാകും എന്ന് തോന്നുന്നു. പണത്തിന്‍റെ സന്തതിയുടെ കയ്യിലും ചുറ്റുമായി വച്ചിരിക്കുന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ തെരുവിന്‍റെ സന്തതിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പുതുമയുള്ളതായിരുന്നു. കീ കൊടുത്താല്‍ തിരിയുന്ന പാവ, പാട്ട് പാടുന്ന പാവ, ചെണ്ട കൊട്ടുന്ന പാവ, നൃത്തം ചവിട്ടുന്ന പാവ, വലിച്ചുവിട്ടാല്‍ കുറെ ദൂരം പായുന്ന വാഹനങ്ങള്‍, തലകുത്തിമറിയുന്ന വാഹനങ്ങള്‍.... അങ്ങിനെയങ്ങിനെ പലതരം കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍.

തെരുവിന്‍റെ സന്തതിയുടെ മനസ്സ് അവയിലൊന്നിനായി, എല്ലാത്തിനുമായി കൊതിച്ചു. മനസ്സിനേക്കാള്‍ പതുക്കെയെങ്കിലും അവന്‍റെ പാദങ്ങള്‍ വരാന്തയിലേക്കു കയറി, മറ്റേ കുട്ടിയുടെ സമീപത്തുചെന്നുനിന്നു. അവന്‍റെ കുഞ്ഞുകരങ്ങള്‍ കളിപ്പാട്ടങ്ങളില്‍ ഒന്നിനെയെടുത്തു - ചെണ്ട കൊട്ടുന്ന പാവ. കീ കൊടുക്കാന്‍ അവനറിയില്ല. അവന്‍ പാവയുടെ കൈകള്‍ പൊക്കിയും താഴ്ത്തിയും ചെണ്ടകൊട്ട് തുടങ്ങി. അതിനുമുന്‍പുതന്നെ പണത്തിന്‍റെ സന്തതി തന്‍റെ പാട്ടുകച്ചേരി തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതിന്‍റെ കരച്ചിലൊന്നും, തെരുവിന്‍റെ സന്തതിയെ ബാധിച്ചില്ല. അവന്‍ ഓരോന്നോരോന്നായി മാറിമാറിയെടുത്ത്‌ കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

മകന്‍റെ കരച്ചിലുകേട്ട് അങ്ങോട്ടോടിവന്ന പണക്കാരനും ഭാര്യക്കും ആ കാഴ്ച കണ്ടു ദേഷ്യം വന്നു. പ്രായത്തിന്‍റെ യാതൊരുവിധ പരിഗണനയും കിട്ടിയില്ല. പണക്കാരന്‍റെ അടിയേറ്റ് പാവത്താന്‍ മുറ്റത്തെത്തി. മറ്റയാളെ ആ സമയത്തിനകം അമ്മ നെഞ്ചോടുചേര്‍ത്ത് ആശ്വാസമേകി. മുറ്റത്തേക്ക്‌ തെറിച്ചുവീണിട്ടും കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കളിപ്പാട്ടം അവന്‍ വിട്ടില്ല. പണക്കാരന്‍ അത് ബലമായി പിടിച്ചുവാങ്ങി. എന്നിട്ട് അവനെ തൂക്കിയെടുത്തുകൊണ്ടു ഗേറ്റിനു വെളിയില്‍ കൊണ്ടിട്ടു. ഗേറ്റ് അടച്ചു.

അവന്‍ ഗേറ്റിനടുത്തുനിന്ന് കുറച്ചുനേരം കരഞ്ഞു. ആരുകേള്‍ക്കാന്‍ അവനെപ്പോലുള്ളവരുടെ രോദനങ്ങള്‍? കേട്ടിട്ട് എന്ത് ചെയ്യാന്‍? പതിയെ ദുഃഖമൊതുക്കി അവിടെനിന്നും നടന്ന് അവൻ വീണ്ടും തന്‍റെ തൊഴിലിലേക്ക് കടന്നു. ആ ഭാഗത്ത് മറ്റൊരു വീട്ടിലും അവന്‍ കയറിയില്ല. നടത്തം മാത്രം. അതിനിടയില്‍ കിട്ടുന്നതുകൊണ്ട് അവന്‍ തൃപ്തിപ്പെട്ടു.

നടത്തത്തിനിടയില്‍ അവന്‍ മറ്റൊരു കാഴ്ച, വേറൊരു വീട്ടില്‍ കണ്ടു. ഒരു ചെറിയ കൊച്ചിനെ അമ്മ താരാട്ട് പാടി ഉറക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. ഉറങ്ങാന്‍ മടികാട്ടുകയും,കരയുകയും ചെയ്യുന്ന ആ കുഞ്ഞിനെ, കിലുങ്ങുന്ന ഒരുതരം കളിപ്പാട്ടം കാട്ടി അമ്മ ചിരിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. ഗേറ്റിനു വെളിയില്‍നിന്ന് ഈ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോള്‍ അവനും കൊതി തോന്നി. താരാട്ട് കേള്‍ക്കാനല്ല; പാട്ടുകേട്ട് ഉറങ്ങാനല്ല; സ്വന്തമായൊരു കളിപ്പാട്ടത്തിന്!

തെരുവിന്‍റെ സന്തതിക്ക് മോഹിക്കാം എന്നല്ലാതെ, മോഹിക്കുന്നതെല്ലാം നേടാന്‍ സാധിക്കുമോ? നേടാന്‍ പറ്റാത്തത് മോഹിക്കാനുള്ള അര്‍ഹതയുണ്ടോ തെരുവിന്‍റെ സന്തതിക്ക്?

ഒരു വീട്ടിലും അവന്‍ പിന്നെ കയറിയില്ല. ലക്‌ഷ്യം - അവിടേക്ക് ഇനിയും ദൂരം. അവന്‍ നടത്തം തുടര്‍ന്നു. ആ ദിവസത്തെ അനുഭവം ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. പക്ഷെ, അതൊന്നുമായിരുന്നില്ല അവന്‍റെ മനസ്സില്‍. സ്വന്തമായൊരു കളിപ്പാട്ടം നേടുന്നതെങ്ങിനെ എന്നുള്ള ചിന്തയായിരുന്നു അവന്‍റെയുള്ളില്‍ നിറയെ.

നേരം സന്ധ്യയാകാറായി. അത്രയും നേരത്തിനിടക്ക് കാര്യമായിട്ടെന്തെങ്കിലും അവന്‍ കഴിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. നടത്തത്തിനിടയില്‍ അവന്‍ പെട്ടെന്നുനിന്നു, ഒരു ചവറുകൂനയ്ക്കരികെ. അവിടെയെന്തോ കണ്ടു അവന്‍.
എന്താകും?

അവിടെയതാ, ആ ചവറിനിടയില്‍, ഒരു കളിപ്പാട്ടക്കഷ്ണം - പായുന്ന കളിപ്പാട്ടക്കാറിന്‍റെ രണ്ടു ചക്രങ്ങളും കമ്പിയും. അവന്‍ ഉത്സാഹപൂര്‍വം അതെടുത്തു. നിലത്ത്‌ ഉരുട്ടിക്കളിച്ചു. കയ്യിലെടുത്ത്‌ ഓടിച്ചുനോക്കി. പെട്ടെന്ന് അവന്‍ എന്തോ ഓര്‍ത്തിട്ടെന്നവണ്ണം കളിനിര്‍ത്തി. ആ കളിപ്പാട്ടക്കഷ്ണം പലരീതിയില്‍, പലവട്ടം നോക്കി. എന്നിട്ട് ദുഃഖം നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ ആ കളിപ്പാട്ടക്കഷ്ണം കൂനയിലേക്കുതന്നെ തിരിച്ചെറിഞ്ഞു. അവന്‍ നടന്നു. അവന്‍റെ കൊച്ചുമിഴികള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ മനസ്സ് കരയുകയായിരുന്നു.

എന്തിനാണ് അവന്‍ ആ കളിപ്പാട്ടക്കഷ്ണം ചവറുകൂനയിലേക്കു തന്നെ തിരിച്ചെറിഞ്ഞത്?
കൃത്യമായി പറയാന്‍ എനിക്കറിയില്ല. ഒരുപക്ഷെ, അത് കൂനക്ക് തന്നെ അര്‍ഹതപ്പെട്ടതാകാം എന്നവന് തോന്നിയിരിക്കാം. അല്ലെങ്കില്‍ അവനത്‌ ഒട്ടും അര്‍ഹതപ്പെട്ടതല്ലായെന്ന് തോന്നിയിരിക്കാം.

മോഹവും ദുഖവും ഉള്ളിലൊതുക്കി തെരുവിന്‍റെ സന്തതി തന്‍റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേയ്ക്ക്, തെരുവിന്‍റെ തലമുതിര്‍ന്ന മക്കള്‍ കഴിയുന്നിടത്തേക്ക്, നടന്നു നീങ്ങി.